|
Maart 2004, Op Uitnodiging gaan we op bezoek bij
de vrouwen van Busumbala. We hadden geen idee wat ons te wachten
zou staan wel wisten we dat er kleding/schoenen uitgedeeld zou
gaan worden. Theo en Miep/ Ans en Piet hadden hun dozen al in de
auto en toen wij naar onze container reden om daar ook wat dozen
met kleding uit te halen wachtte ons een onaangename verrassing.
Het slot van de container was door de eigenaar van de grond waarop
de container stond verwisseld en wij konden niet meer bij onze
spulletjes.
Over de boosheid en alle gevoelens die naar boven kwamen willen
wij het hier nu niet hebben maar achteraf zijn we blij dat het
slechts nog om 20 dozen ging met de minst waardevolle spullen. Het
was een restantje en het komt tenslotte wel in Gambia alleen niet
op die plek waar wij het graag naar toe hadden gebracht.
Op dat moment konden wij dus niets meenemen naar de vrouwen en
voelden ons daar op dat moment niet vrolijk bij.
Aangekomen in het dorpje Busumbala reden we naar de compound en
daar troffen we zo’n 50 vrouwen aan in hun mooiste kledij. De
Alkalo (dorpshoofd) en de oudste man van het dorp waren ook
aanwezig en wij voelden ons een beetje alsof de koningin op staats
bezoek kwam. Nog steeds niet helmaal op ons gemak.
Wat
doen de vrouwen van Busumbala - (Busumbala Sanjong-ding Women "kafo")
Net als in vele andere dorpjes komen de vrouwen 1 x per week bij
elkaar en doneren een heel klein bedrag, van dat geld kopen ze
gezamenlijk dingen die heel hard nodig zijn. Denk bijvoorbeeld aan
grote pannen die ze bij een naamceremonie gebruiken.
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
Ook bespreken ze met elkaar belangrijke dingen en leren ze van
elkaar.
Zo werd er nu met volle aandacht gekeken naar de demonstratie die
Ans gaf van de voor ons zo vertrouwde navelbandjes. Uiteraard
hebben ze die ook achter gelaten.
De
interesse is er en met hulp kunnen ze nog meer bereiken
(naaimachines om kleding te maken bijv.)
Het is niet een grootschalig project maar voor deze vrouwen iets
heel belangrijks, communiceren en delen en ook zelfstandigheid.
|
|
|
| |
|
|
 |
|
 |
 |
|
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
Die
middag
Een toespraak, een cadeau voor de aanwezige Nederlandse vrouwen
zoadat we ook bij deze groep horen, het met elkaar dansen het was
voor alle aanwezigen een geweldige middag.
Zij waren heel blij met de kleding en schoenen en wij met de warme
ontvangst.
Wij (Fred en Ivonne) voelden ons toch wel een beetje zo van maar
wij hebben behalve de pennen en ballonnen voor de kinderen niks om
te geven en iom elkaar hebben we besloten om spontaan € 50,--/Dls
1800,-- daar te doneren aan de groep. Dat lijkt voor ons weinig
maar daar is dat ongeveer 2 maandsalarissen. Wij werden omhelsd en
er was nog meer blijdschap.
Wij waren door alles al ontdaan maar toen ze om ons te bedanken
massaal met elkaar gingen bidden ging er toch een rilling door ons
heen. Al met al een hele geslaagde middag waar we nog vaak aan
terug denken.
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
Mei 2004, een grote verrassing per post. Een
brief om ons te bedanken met daarbij 2 foto’s. Ze laten ons vol
trots zien wat ze van de € 50,-- hebben aangeschaft. Onze dag kon
toen niet meer stuk en het goede gevoel dat wij al hadden werd
alleen maar versterkt. Wij gaan zeer zeker meer voor deze vrouwen
daar doen zodat hun leef omgeving verbeterd wordt en daar iedereen
van mee profiteert. Wordt vervolgt. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Maart 2005,
Zoals beloofd zijn wij ook dit
keer weer op bezoek gegaan bij deze dames. Toen wij in gezelschap
van zus Annamarie in Busumbala aankwamen hadden wij al door dat ons
een grootst ontvangst te wachten stond. De kinderen stonden al te
wachten en toen wij uit stapten was er een groot en heerlijk
onthaal met muziek en dans. De vrouwen waren (zoals gebruikelijk
is) op hun mooist aangekleed. Radio/ TV Gambia heeft alles een
verslag gemaakt. Na het welkom en de daarbij mooie woorden en
natuurlijk het samen dansen hadden wij een verrassing voor de dames.
Dit keer 3
naaimachines zodat ze in de toekomst hier wat centjes mee kunnen
verdienen. Daarnaast heel veel kleding, speelgoed en schoenen.
Grappig was dat men de ovenhandschoenen in 1e instantie aanzag voor
keepers handschoenen. Na uitleg wat het nu was konden wij er met
elkaar heerlijk om lachen en zo zie je maar weer dat dingen niet
altijd zo vanzelfsprekend zijn.
Hier is het een genot
om te zien hoe alles eerlijk wordt verdeeld. 3 vrouwen pakken om de
buurt iets en geven dit aan de persoon die opgenoemd wordt. Zo
krijgt iedereen even veel en als het niet past dan ruil je dit later
toch gewoon. Easy! hoe 2 culturen samen kunnen is wel te zien aan de
foto van een jongentje die spontaan zijn nieuwe Nederlands klompen
aandeed en hierop weg liep alsof hij dat dagelijks al deed. Een
geslaagde en fijne middag voor alle betrokkenen.
Tot volgend jaar
maar weer!
